Geen zorgen maken over je kinderen

Er zijn van die dagen dat ons denken zo vol kan zijn. Doe ik het wel goed? Had ik vandaag geduldiger kunnen zijn? Wat als hij verkeerde vrienden krijgt?Waarom stuiteren hun emoties zo alle kanten op?

Welkom in het hart van veel ouders!

Gewoon een verhaal. Enige tijd geleden waren wij op vakantie in Frankrijk in een mooi oud huis met eengrote rommelige tuin, waarin veel gronddieren leefden. Mijn puberzoon (13) heeft een diepe passie voorreptielen en amfibieën en deze tuin was voor hem de hemel: als je goed zocht kon je grote hazelwormen (soort kleine slangen) vinden. Dag 1 vond hij samen met zijn zusje vier van deze mooie dieren en zoals mijn kinderen dan altijd doen: ze maken vakantieverblijven voor de dieren om ze een paar weken te verzorgen en ze daarna weer vrij te laten. Zo gezegd zo gedaan en de dieren belandden met zorg in grote pannen en bakken, twee voor hemzelf en twee voor zusje. De dag erna was ik een spelletje aan het doen met zusje en kwam hij binnen gerend, enorm boos, schreeuwend en vol over z'n toeren. ''Mam, één van mijn hazelwormen is kwijt geraakt, dus ik moet er één van haar terug, en dat moet jij regelen, dat moet, dat moet echt!'' Ow wat was hij boos! Ik kon twee dingen doen: erin meegaan. Want ja, het was zo sneu of, hem leren dat gegeven, gegeven is en hem hier doorheen helpen. Ik koos snel voor het laatste en zei: ''Ik zie dat je heel boos bent, dat snap ik zo, echt vervelend zeg! Maar, gegeven is gegeven; nee, je krijgt er geen van haar. Hoe kan ik je nu helpen?'' Nou, niet dus. Hij stampte schreeuwend weg. Heer, help. Wat nu? Ik kan dit niet fixen, zijn slang niet, zijn emoties niet.... En ik bad. ''Wees niet bezorgd Ellie, Ik zorg.'' Ja Heer, dat is de waarheid. En ik speelde al biddend spelletjes verder met zusje. Heer, doet U dan wat ik nu niet kan? Een half uur later kwam zoon binnen met een lach van oor tot oor en beide knuisten naar voren, in elk daarvan een hele grote dikke hazelworm! Hij zegt: ''Mam, weet je nog dat ik zo boos was? Sorry nog daarvoor hoor. Nou, ik ben naar de tuin gegaan en heb bedacht wat jij me hebt geleerd: als iets anders gaat dan dat je zou willen of denkt, dan moet je opletten, dan kan God wel eens een nog beter plan voor je hebben. En mam, je zegt ook altijd dat geloof is dat vaak dingen nog niet zichtbaar zijn en dat je er dan toch al voor kan danken. Dus ik heb om hulp gebeden en ik heb ook alvast gedankt voor wat Hij zou gaan doen, en toen wist ik dat ik er één zou vinden en Hij mij zou helpen, ik hoefde alleen nog maar te zoeken en dat heb ik samen met Hem gedaan, en kijk eens, groter en mooier dan ooit! Ik wist wel dat God erbij was!'' En ik? Ik was stil. Verwonderd. Dankbaar. Een kleine jongen en een Grote God. Geen zorgen Ellie, Hij zorgt.

We houden zo intens veel van onze kinderen, juist daarom kunnen zorgen zich zo makkelijk nestelen. Liefde en verantwoordelijkheid liggen dicht bij elkaar, maar verantwoordelijkheid kan ongemerkt veranderen in controle. En controle verandert vaak weer in zorgen. De Bijbel doet iets opvallends. God zegt niet dat onze kinderen onbelangrijk zijn. Integendeel. Maar hij nodigt ons wel uit om onze zorgen niet te dragen alsof alles van ons afhangt. Dat is geen oproep tot passiviteit, maar een uitnodiging tot vertrouwen en overgave. Een tijdje terug liep ik op vakantie in de bergen te praten met de Heer. Er waren die vakantie week dagelijks zulke ingewikkelde issues met de kinderen dat ik het niet meer wist en ik bracht alles bij Hem en was daarna stil om te luisteren naar Hem. Al snel bracht hij in mijn gedachten: ''Ellie, de kinderen zijn niet van jou, ze zijn van Mij. Jij zorgt en doet wat je kan en dat is goed, maar ze zijn van Mij en Ik zal zorgen op Mijn allerbeste manier.'' Dank U Heer, echt bedankt! Veranderde dat gelijk alles? Nee. Maar mijn hart veranderde: rust, vrede en overgave namen plaats diep in mij en ik kon de situaties bezien met de ogen van Jezus en samenwerken met Zijn Geest in het omgaan met de kinderen.

Je kinderen zijn van God voordat ze van jou zijn. Dat klinkt vreemd, natuurlijk zijn het jouw kinderen. Jij kent hun karakter, hun dromen en hun worstelingen als geen ander. Maar de bijbel laat zien dat God hen al kende voordat wij dat deden. Hij schiep hen, houdt van hen en heeft een plan met hun leven. Dat verandert iets aan onze rol als opvoeder. Wij zijn geroepen om op te voeden, lief te hebben, grenzen te stellen en voor te leven. Maar we zijn niet de Redder van onze kinderen. Dat is Jezus. Wat een bevrijdende gedachte! Wij zaaien, Hij geeft groei. Wij begeleiden, de Heilige Geest werkt in harten, Wij bidden, God blijft trouw, ook als wij tekort schieten. Zorgen voelen vaak als liefde. Alsof je een betrokken ouder bent wanneer je overal over nadenkt.

Maar verantwoordelijkheid en bezorgdheid zijn niet hetzelfde. Verantwoordelijkheid vraagt: wat kan ik vandaag doen? Bezorgdheid vraagt: wat als alles misgaat? De eerste brengt je in beweging, de tweede houd je gevangen in situaties die misschien nooit zullen gebeuren. In Mattheus 6 zegt Jezus meerdere keren: ''maak je geen zorgen.'' Dat is geen verwijt, maar een uitnodiging. Deze waarheid landde jaren geleden,  gewoon tijdens het koken, diep in mijn hart en ik zei:''Heer, als dit echt waar is, besluit ik bij deze om me nooit meer zorgen te maken over de kinderen en op U te vertrouwen!'' Dat was een spannend gebed, want o, het weerbarstige leven!

Tot op de dag van vandaag traint de Heilige Geest me in de praktijk van deze waarheid en is het ''geen zorgen maken'' een waar avontuur met Jezus om in dit leven te leven! Zijn er dan geen moeilijke dingen meer? O, zoveel! Maar alles samen doorgaan met Hem en samenwerken met de Geest is een leven in rust en vrede, te midden van alle omstandigheden. Lukt dat altijd? Vaak ja; vaak ook nee, of eigenlijk: nog niet. Ook hierin mogen we gewoon Zijn leerling zijn en is Hij genadig. Vertrouwen hangt altijd samen met degene wie je vertrouwt. Jezus is werkelijk de opgestane Heer, de Altijd Aanwezige! In de klas, tijdens moeilijke gesprekken, in de vrienden groepen van de kinderen, in de stilte van hun slaapkamers, in hun gedachten wereld. Er is geen moment waarop onze kinderen buiten Zijn bereik zijn. Wat een rust! Niet omdat altijd alles goed zal gaan, maar omdat Hij erbij is. Ik heb voor mezelf de gewoonte om iets waar ik in wil groeien, praktisch en zichtbaar te maken. In mijn keuken staat een kistje waarop staat: ''Kluskist voor Jezus''. Daar doe ik briefjes in met alles wat ik niet kan. Eerbiedig gezegd is dit mijn ''hemelse doorschuifluik'': Wat ik niet kan, schuif ik door naar Hem: hier is het Heer, U kan het wel. Dat werkt in mij overgave en vertrouwen, ontspanning en luchtigheid in de dingen die zijn: ik vertrouw het Mijn Heer toe.

Soms denken we dat overgave betekent dat we achterover leunen en afwachten, maar bijbelse overgave is juist actief. Je bid, luistert, corrigeert, knuffelt, stelt grenzen, voert gesprekken. En ondertussen leg je alles in Zijn handen. Dat is geen zwakte, dat is geloof. Ik leer steeds meer leven in verwachting van alle dingen die Hij zal gaan doen in onze kinderen. Samenwerken met de Heilige Geest: wat een avontuur! God heeft Zijn Geest gegeven om ons juist in het gewone leven te leiden. Vraag Hem daarom bewust om hulp: geef me Uw wijsheid, laat me zien wat mijn kind nodig heeft, help me te reageren vanuit liefde. Hij geeft rust, woorden, een bijbeltekst, een lied, een gedachte, mensen op je pad, een beeld of een inzicht en nodigt je uit om eerst naar Hem te luisteren.

Pas was er een situatie met één van mijn kinderen die nogal hoog opliep en ik bad: ''Heer, wat nu, zeg het maar.'' En Hij bracht in mijn gedachten: ''gebruik geen taal, wees stil en ontmoet Mij in de stilte.'' Vanuit daar kon ik weer als Jezus zijn voor mijn kind, veranderde letterlijk de atmosfeer en konden we de verbinding herstellen. Onze kinderen hebben geen foutloze ouders nodig, ze hebben ouders nodig die Jezus volgen. Ik nodig je uit: bid meer dan je piekert! Piekeren voelt soms alsof je ergens mee bezig bent, maar uiteindelijk draaien je gedachten alleen maar rondjes. Gebed brengt je zorgen bij Degene die werkelijk iets kan doen. In ons gezinsleven gebeuren de meeste wonderen als we onszelf loslaten en vol verwachting kijken naar onze Heer.

Afgelopen jaar waren wij op weg naar vakantie gestrand in Oostenrijk. Het systeem in onze auto,hard nodig als je in de bergen rijdt was ermee opgehouden. Een garage nabij kon het niet fixen. We parkeerden de auto en vertelden de kinderen: wij kunnen dit niet, we gaan de auto aan God geven en Hem vragen om te maken dat wat stuk is. We legden onze handen op de auto en baden. Heel korte tijdlater sprong het systeem weer in goede orde van functioneren en dit is zo gebleven! Voor ons een stap in overgave en een dankbare verwondering dat Hij zo in het aardse nabij is! Kinderen leren niet alleen van wat wij zeggen, ze kijken vooral naar wat wij doen. Hoe reageren we, hoe spreken we, hoe bidden we, hoe nemen we de kinderen mee daarin? Misschien is dit wel het allerbelangrijkste in het hele zorgen-maak-ding: God houdt meer van onze kinderen dan wij ooit zullen kunnen. Hij is geduldiger, wijzer, trouwer, Zijn liefde raakt nooit op. Dat betekent niet dat wij geen verantwoordelijkheid hebben, wel dat onze kinderen uiteindelijk veiliger zijn in Gods handen dan in onze controle. Wat een rust! In Mattheus 6 verbindt Jezus twee thema's die wij vaak los van elkaar zien: zorgen en Gods Koninkrijk.''Zoek eerst het Koninkrijk van God''. Wanneer ons hart steeds gevuld is met wat ons bezig houdt en alles wat mis kan gaan, raken we gemakkelijk het zicht op God kwijt. Maar wanneer je heel nabij met Hem leeft, verandert je perspectief. Het verandert niet altijd direct de omstandigheden, wel je vertrouwen. Neem dagelijks tijd om voor je kinderen te bidden, vraag de Heilige Geest om wijsheid voordat je reageert op dingen, zegen je kinderen, leef dankbaar en bewust met Hem! Wellicht lopen dingen anders dan je zo graag zou zien. Je kind worstelt. Met geloof, vrienden, mentale gezondheid of wat dan ook. De uitnodiging ''maak je geen zorgen'' lijkt bijna onmogelijk. Toch blijft God altijd dezelfde. Hij nodigt je uit om je zorgen bij Hem te brengen en vooral (o, hoe lastig kan dat soms zijn...): bij Hem te laten! Niet omdat Hij moeilijke situaties bagatelliseert, maar omdat Hij trouw is, ook wanneer wij de weg niet meer zien. Soms zien we pas jaren later hoe God werkte. Soms begrijpen we het nog steeds niet. Maar Zijn karakter verandert nooit. Opvoeden is een voortdurende oefening in loslaten. Eerst laten we een peuter los die leert lopen, later een kind dat zelfstandig naar school fietst. En uiteindelijk een jongvolwassene die zijn eigen keuzes maakt. Elke fase vraagt opnieuw vertrouwen. Niet in onze eigen opvoed kwaliteiten of in controle, maar in Jezus. Want uiteindelijk rust de toekomst van onze kinderen niet op onze schouders. Ze rusten in de handen van hun hemelse Vader. Er is geen veiligere plek denkbaar.

Dit was voorlopig mijn laatste column. Hier dan ook voor de laatste keer de website van onze stichting Kids of Glory www.kidsofglory.com voor als je interesse hebt in een gebeds avontuur met je kinderen met een kindergebedsbox.