Ik zou zo graag een perfecte moeder willen zijn!

"Al wiegend loopt onze dochter (3 jaar) door de kamer met haar pop. Vorig jaar op haar verjaardag kreeg ze een mooie draagzak met een vrolijk bloemetjesprintje cadeau. Nu ze een paar maanden grote zus is gebruikt ze hem regelmatig voor haar baby (de pop). Een schattig gezicht is het zeker, vooral als we samen ergens naar binnen stappen met allebei een baby voor onze buik gedragen. Wat natuurlijk ook de nodige reacties oplevert over hoe schattig dat is. Als ik haar zo zie lopen en wiegen, lijkt het soms net of ik naar mezelf sta te kijken. De manier van wiegen, het klopje op de babybillen, zijn een weerspiegeling van mezelf wanneer ik onze baby draag." Vertelt blogger Ariënne.

"Hoe schattig ik haar ook vindt, en ik soms om haar moet lachen wanneer ze me na doet. Hoe confronterend ik het tegelijkertijd ook vindt. Want als ik bedenk dat zij mij tot in de kleinste details kopieert als ik liefdevol onze baby troost. Besef ik mij ook dat mijn kinderen dit ook doen wanneer ik iets minder leuk gedrag laat zien. Wanneer ik sta te mopperen in de ochtend tegen de oudste twee jongens om op tijd op school te komen. Weinig geduld heb als zelfstandigheid van een peuter meer tijd kost als haar even snel helpen. Ik geïrriteerd wordt van een huis die veel speelplezier uitstraalt, maar mij het gevoel geeft van alleen maar aan het opruimen te zijn. En zo zijn er nog wel meer voorbeelden te bedenken.

Oef, die confrontatie komt bij mij wel hard binnen. En wat kan ik me daardoor als moeder te kort voelen schieten. Ik zou graag een ‘perfecte’ moeder willen zijn. En misschien is dat juist ook wel wat het niet gemakkelijker maakt. Het idee dat het je het allemaal goed wil doen. Of de lat gewoon te hoog legt. En je vergeet je in te leven in je kinderen.

Dat ik geen ´perfecte´ moeder hoef te zijn weet ik gelukkig. Maar mijn gevoel zegt soms wat anders. Als moeder wil ik toch graag het beste voor mijn kind. En dat maakt het ook zo confronterend om te bedenken dat zij naar mij kijken om van te leren. Te leren hoe het leven ´werkt´. Dan ben ik dankbaar dat ik het opvoeden van mijn kinderen niet alleen hoef te doen. Ik ben dan misschien niet zo perfect, maar ik heb gelukkig een grote, onveranderlijke God. En aan Hem mag ik mijn kinderen toevertrouwen. Ik bid dan ook vaak dat Hij mijn tekorten aanvult en herstelt waar ik niet goed heb gehandeld. Ook mag ik mijn kinderen leren dat fouten maken erbij hoort, dat we elkaar vergeving kunnen vragen en dat er dan ruimte is voor herstel.

Dat klinkt heel mooi, dat je die lessen ook aan je kinderen mag leren. Maar die les ben ik misschien nog wel vooral zelf aan het leren. En nu ik dit opschrijf, bedenk ik mij misschien moet ik dan ook wat vaker kijken en kopiëren. Niet naar mijn aardse voorbeelden, maar wel naar mijn Hemelse voorbeelden. En elke dag de Heilige Geest uitnodigen om mij te helpen als moeder!"

Wil jij aan de slag met jouw persoonlijke gezinsvisie? Doe dan mee met de basiscursus Christelijk Opvoeden. We starten 1 mei weer.